Mówi się, że Polacy żyją swoją narodową martyrologią. Przy bliższym przyjrzeniu się faktom nie jest to jednak wcale oczywiste. To prawda, że często wspominamy rocznice nieudanych powstań narodowych, a szczególnie Powstania Warszawskiego, ale z drugiej strony mamy Grunwald, 11 listopada, bitwę warszawską, „Solidarność”…
Kanonizowany 11 października br., a zatem “najmłodszy”, polski święty urodził się 1 listopada 1822 r. w Wojutynie k. Łucka. Pochodził z rodziny wołyńskiej szlachty. Jego droga do powołania kapłańskiego nie była oczywista.
Postać Marka Edelmana (1.I.1919 - 2.10.2009) wiąże się nierozerwalnie z bohaterskim zrywem powstańczym w warszawskim getcie w kwietniu 1943 roku. Dowódcą powstania był Mordechaj Anielewicz (pseudonim „Malachit”, „Aniołek”, 1919 – 8 maja 1943). Jednym z jego zastępców i ostatnim przedstawicielem po tzw. stronie aryjskiej – Icchak Cukierman (pseudonim „Antek”, 1915–1981), drugim, z ramienia Bundu, Marek Edelman.
Wybuch wojny i kampania wrześniowa Koniec lat trzydziestych był na świecie czasem napięć, konfliktów, narastającego egoizmu i polityki siły. Na Dalekim Wschodzie Japonia podbijała podzielone Chiny, W Europie Włochy Mussoliniego poszerzały swoje włości kolonialne (Etiopia - 1935, Albania - 1939).
Początek częstszych wizyt Europejczyków w Chinach datuje się na początek XVI wieku. To wtedy Portugalczyk Jorge Alvarez zacumował przy wyspach, które w odległej przyszłości staną się Hong-Kongiem. Nie był to pierwszy raz, gdy łacinnicy zawitali do Państwa Środka – dokonali tego już Niccolo i Maffeo Polo (ojciec i stryj sławnego Marco Polo) w XIII wieku. Jednak pojawienie się Alvareza u chińskich wybrzeży otworzyło nowy rozdział w stosunkach Zachodu z Chinami. Tym razem Europejczycy dysponowali technologią (statki, przyrządy nawigacyjne, broń palna) i organizacją (kompanie handlowe, banki, taktyka wojenna) umożliwiającymi im rozwinięcie opłacalnego handlu oraz odgrywanie istotnej roli na terenach nawet tak odległych, jak Azja Wschodnia.
W dokumentach nazwa Tatry, w zniekształconej postaci Tritri lub Triti (montes quis dicuntur Tritri, w tłumaczeniu: góry, które zwano Tritri), pojawia się po raz pierwszy w 1086 r. w przywileju cesarza Henryka IV dla biskupstwa praskiego.