
Po zakończeniu Powstania Listopadowego, w którego czasie pełnił funkcje dyplomatyczne na usługach księcia Adama Czartoryskiego, Słowacki osiadł we Francji. Dzięki pomyślnym inwestycjom na paryskiej giełdzie mógł zająć się bez przeszkód działalnością literacką. Inspirację czerpał między innymi z licznych podróży, które naznaczyły część jego dzieł mocnym wpływem orientalnym, dały też asumpt do refleksji natury historycznej. W 1848 r. udał się do Wielkopolski, by wspierać powstanie. Ciężko chory powrócił do Paryża, gdzie umarł na gruźlicę 3 kwietnia 1849 r. W 1927 r. na rozkaz Józefa Piłsudskiego prochy poety zostały przetransportowane z paryskiego cmentarza Montmartre do Krakowa, gdzie spoczęły w krypcie wawelskiej.
Wszechstronną gatunkowo twórczość Słowackiego, obejmującą liryki, poematy i dramaty, otwiera powieść poetycka Hugo (1830). W 1834 ukazuje się dramat Kordian, będący w dużym stopniu odpowiedzią na III część Dziadów. Schyłkowa, w pełni dojrzała twórczość Słowackiego związana jest z ideą genezyjską, powstałą pod wpływem kontaktów poety ze środowiskami emigracyjnych mistyków. Należą do niej między innymi poemat Genezis z ducha i nieukończony Król-Duch.
ŁK