Zakon dominikanów został założony przez św. Dominika Guzmana w 1215 r., a papież Honoriusz III zatwierdził go w dniu 22 grudnia 1216 r. Założyciel zakonu był świadkiem działań zmierzających do przeciwdziałania rozwojowi heretyckiego ruchu albigensów i te doświadczenia skłoniły go do założenia zakonu. Początki obecności dominikanów na ziemiach polskich wiążą się z podróżą do Rzymu biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża w 1221 r. We Włoszech Polacy byli świadkami cudu wskrzeszenia dokonanego przez Dominika Guzmana. Było to impulsem, który spowodował, że do zakonu wstąpiło trzech członków świty krakowskiego biskupa: Jacek Odrowąż, Czesław i Niemiec Herman. Polscy dominikanie powrócili do Krakowa w 1222 r. i zamieszkali w siedzibie biskupa krakowskiego. Biskup Iwo przekazał im kościół św. Trójcy. Po przebudowie został on konsekrowany 12 marca 1223 r. Klasztory dominikańskie powstały w pierwszej połowie XIII w. m.in. we Wrocławiu, Gdańsku, Sandomierzu i Płocku.
Wnętrze kościoła dominikanów (Encyklopedia Krakowa, Warszawa-Kraków 2000, s. 164)
BW