Muzeum Polskie w Rapperswilu (Szwajcaria) jest jedną z najciekawszych i najstarszych polskich placówek kulturalnych poza granicami kraju, posiadającą cenne zbiory z punktu widzenia historii Polski i będącą pięknym pomnikiem współpracy polsko-szwajcarskiej solidarności w najtrudniejszych dla Polski okresach.

 
Zamek rapperswilski, siedziba Muzeum Polskiego, z perspektywy Jeziora Zuryskiego

Muzeum Polskie w Rapperswilu mieści się w XIII-wiecznym Zamku rycerskim nad Jeziorem Zuryskim. Jego obecność w tym miejscu datuje się od 140 lat. Założycielem Muzeum był Władysław hr. Plater, emigrant z 1831 r., który uciekając z kraju po powstaniu listopadowym schronił się w Szwajcarii. Plater był m.in. przedstawicielem Rządu Narodowego w Szwajcarii w 1864 r. i wydawcą czasopisma „Der Wessie Adler” propagującego, co nieczęsto spotykanie w języku obcym, sprawę polską. W 1870 r. otworzył w Zamku rapperswilskim muzeum pamiątek historycznych i dzieł sztuki, które dzięki darom i legatom emigrantów przekazujących dzieła sztuki, pamiątki i militaria, szybko się rozrastało. Biblioteka i archiwum zajęły z czasem cały zamek. W specjalnie urządzonym mauzoleum umieszczono urnę z sercem Tadeusza Kościuszki. W roku 1868 mijało sto lat od wybuchu Konfederacji Barskiej. Chcąc uczcić tę rocznicę, a zarazem przypomnieć Europie tradycję walk Polaków o wolność i braterstwo, Władysław hr. Plater postawił w Rapperswilu kolumnę zwaną Barską. Szwajcarzy nazywają ją Polensäule (Polską Kolumną).

W 1927 eksponaty Muzeum w Rapperswilu, zostały przewiezione do Polski i zasiliły zbiory tworzonego wówczas Muzeum Narodowego w Warszawie. Transport kolekcji Muzeum do kraju, przeprowadzony na mocy ustawy sejmowej, odbył się specjalnym pociągiem składającym się z trzynastu wagonów, z honorową eskortą oficerów szwajcarskich, co było wydarzeniem zarówno w Polsce, jak i w Szwajcarii. Większość rapperswilianów została utracona w trakcie II wojny światowej, a ich pozostałości znajdują się obecnie w Pałacu Krasińskich, Bibliotece Narodowej i najwięcej – w Muzeum Wojska Polskiego. Natomiast samemu Muzeum w Rapperswilu przypisano inną rolę – Muzeum Polski Współczesnej założonego w 1936 r. pod patronatem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Po wojnie polskie władze komunistyczne usiłowały nadać Muzeum wymiar propagandowy, co doprowadziło do jego zamknięcia przez Szwajcarów w 1952 r. Ponownie otwarte w 1975 r., skupiało wokół siebie Szwajcarów solidaryzujących się z polskimi aspiracjami niepodległościowymi i udzielających wsparcia opozycji demokratycznej.