Kazimierz Bartel (ur. 1882 we Lwowie, zm. 1941 we Lwowie) – polityk, rektor Politechniki Lwowskiej, senator, pierwszy premier Polski po przewrocie majowym. Absolwent Politechniki Lwowskiej, którą ukończył w 1907 r., na uczelni pozostał jeszcze siedem lat, aż do czasu zamknięcia przewodu doktorskiego.
 
Brał udział w I wojnie światowej, później w obronie Lwowa w 1919 r. Doceniony jako dowódca wojsk kolejowych i komendant obrony Dworca Głównego, później minister kolei żelaznych. Od 1922 r. był posłem, a po przewrocie majowym został mianowany na stanowisko premiera i tę funkcję pełnił pięciokrotnie w latach 1926- 1930 r. Przeprowadził w sejmie w sierpniu 1926 r. nowelę konstytucyjną, która znacznie powiększała rolę prezydenta w państwie. W 1930 r. zrezygnował z mandatu poselskiego i powrócił do pracy naukowej na Politechnice Lwowskiej. W tym samym roku został wybrany rektorem Politechniki. Otrzymał tytuł doktora honoris causa tej uczelni i  członkostwo w Polskiej Akademii Nauk. W 1938 został wybrany na senatora. We wrześniu 1939, w czasie obrony Lwowa przed natarciem wojsk niemieckich, Bartel stanął na czele Komitetu Obywatelskiego. Po zajęciu Lwowa przez ZSRR pozwolono mu na kontynuowanie pracy na uczelni. Kiedy w 1941 r. do Lwowa wkroczyli Niemcy, Bartel został aresztowany przez Gestapo i na rozkaz Himmlera został rozstrzelany 26 lipca 1941. Miejsce jego pochówku pozostaje nieznane. Kazimierz Bartel był odznaczony m.in. Orderem Orła Białego (1932) oraz Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (1922).